هدف این پژوهش ارائه الگوی توسعۀ دیپلماسی ورزشی در فدراسیون ملی ورزش‌های دانشگاهی ایران و تبیین عوامل اثرگذار، راهبردها و پیامدهای آن بود.

پژوهش حاضر از حیث هدف کاربردی و با رویکرد کیفی، بر مبنای نظریه داده‌بنیاد نظام‌مند اشتراوس و کوربین انجام شد. مشارکت‌کنندگان پژوهش ۱۳ نفر از مدیران ارشد فعلی و پیشین فدراسیون ملی ورزش‌های دانشگاهی و اعضای هیئت علمی و پژوهشگران متخصص در حوزه دیپلماسی ورزشی بودند که با استفاده از نمونه‌گیری هدفمند ملاک‌محور و گلوله‌برفی انتخاب شدند.

تحلیل داده‌ها به استخراج ۸۰ کد اولیه، ۲۹ مقوله فرعی و ۱۳ مقوله اصلی در سه حوزه عوامل اثرگذار، راهبردها و پیامدها منجر شد. عوامل اثرگذار در چهار مقوله اصلی شامل هم‌راستاسازی حکمرانی و سیاست‌گذاری چندنهادی، ظرفیت پشتیبان حضور بین‌المللی، سرمایه دیپلماتیک دانشگاهی و شبکه‌سازی و روایت‌پردازی فرامرزی قرار گرفتند. راهبردهای توسعه دیپلماسی ورزشی نیز شامل استانداردسازی زیرساخت‌ها و تنوع‌بخشی تأمین منابع، دیپلماسی دیجیتال و مدیریت تصویر، کنشگری فعال در شبکه جهانی ورزش دانشگاهی، حرفه‌ای‌سازی مدیریت امور بین‌الملل و تسهیل حقوقی ـ کنسولی بود. پیامدهای مدل در چهار حوزه ارتقای رقابت‌پذیری و ظرفیت میزبانی، تولید منافع ملی و سرمایه نمادین، افزایش نفوذ و یادگیری بین‌المللی و نهادینه‌شدن هماهنگی و حرفه‌ای‌سازی سازمانی شناسایی شد.

مدل پژوهش نشان می‌دهد توسعه دیپلماسی فدراسیون ملی ورزش‌های دانشگاهی مستلزم گذار از حضور بین‌المللی پراکنده و رویدادمحور به دیپلماسی دانشگاهی نهادینه، شبکه‌محور و قابل ارزیابی است. تحقق این گذار به هماهنگی بین‌نهادی، تأمین منابع پایدار، پرورش شایستگی‌های دیپلماتیک مدیران و دانشجویان، حضور فعال در شبکه‌های بین‌المللی و استقرار شاخص‌های سنجش عملکرد وابسته است.